Enkele hot dates en weken later. Een gezellige dag met ons tweetjes, onze verschijning op een verjaardagsfeestje en de goedkeuring van haar vrienden, blijkt het dan toch niet zo te vlotten tussen ons. De leeftijd heeft er denk ik nog het minste mee te maken. Dat verschil van 17 jaar overbrug je inderdaad niet zomaar, maar toch. Misschien is het eerder die trouwring die nog rond haar vinger hangt dat me doet beseffen dat dit echt niet kan. Ik trek me zowat terug, zij doet dat ook. Misschien als gevolg op die terughoudendheid van mij of gewoon omdat ze niet meer wil. We hebben het nog wel gezellig samen, maar doen niet meer de dingen die we normaal deden. We laten elkaar los, we kussen elkaar gedag op de wang en we laten elkaar wat vrijer. Het is aan het wegebben en ik heb er geen vat op. Ik ben er nog niet uit of ik dat erg vind, maar ik voel wel dat ik er niets aan kan doen. Het voelt zo aan, het glijdt weg en we kunnen het allebei niet tegenhouden. Ik weet dat het niet kan, maar toch blijf ik haar zo ongelooflijk aantrekkelijk vinden. Heel vervelend om dat zomaar op te geven. Ook al weet je dat dat het beste is!
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
3 reacties:
oh, no Hollywood-ending :(
enkel jij weet wat jij voelt ... volg dat gevoel ...
mja als er trouwringen bijkomen...
ik ben bang van trouwringen
(die zijn soms zo scherp)
Een reactie plaatsen