Het stinkt hier...

Als er nu iets is wat ik haat dan is het wel een onaangename busrit. Normaal heb ik daar helemaal niet zoveel last van en als ik een zitplekje heb, mijn boekje of krant kan bovenhalen, zit ik wel goed. Maar als er iemand naast mij belandt die stinkt, is de pret al snel over. Je kan niet weg en zit voor de rest van de rit gevangen. En geloof me, aangezien mijn busrit zo’n 50 minuten duurt, is dat wel eens afzien.

Van de week had ik dus weer prijs. Ik zat rustig op mijn gemakje mijn boek te lezen, stapt enkele haltes verder een jonge kerel op. Hij zag er verzorgd uit, maar wacht tot je zijn geur waarneemt. Om in details te treden vermoed ik dat het vooral zijn adem was. En telkens wanneer hij zuchtte, wat hij nogal veel deed die rit, deed ik mijn uiterste best niet te ademen. Ondertussen kon ik door het alarmsysteem in mijn neus niet meer deftig lezen en hoorde ik hem af en toe ook nog zacht boeren. Ja wat doe je dan?

Ooit was het eens zo erg dat ik wel van plek ben verschoven. Dat was gewoon niet meer te harden, maar nu had ik precies niet het lef of de moed om ergens anders te gaan zitten. Gelukkig had ik een trui aan met een rolkraagje, waardoor ik (hoogstwaarschijnlijk heel opvallend) mijn neus verstopte en enkel nog de parfum die ik een uur daarvoor had opgespoten in mijn hersenen snoof. Gered!